امشب یا فردا راهی مشهد هستم..
شاید دلم نمیخواست این جوری برم ولی خب همه چیزو دست خدا سپردم.
بیشتر از دو روز مشهد نمی مونم یعنی دلم هم نمیخواد بمونم.. به دلایلی!
اگه توفیق اینو داشتم که تو حرم با حضور قلب دعا کنم حتما به یادتون هستم.( قصه ی حضور قلب چیزیه که تا الان تجربه نکردم، نمیدونم چرا با این که مشتاق هستم تجربه ش کنم ولی تو دفعات معدودی که مشهد رفتم نتونستم این حس رو تجربه کنم! گرچه میدونم دلیلش فقط خودم هستم و لا غیر)
خدا کنه بتونم دست پر برگردم..
تو دعاهاتون، تو این شبهای خاص، برای من هم دعا کنید.
پی نوشت: چند وقتی هست که نت و وبلاگستان خیلی سوت و کور شده، اصلا از اون حس خاصی که قبلا بهم میداد خبری نیست، ادم دلش میگیره...